Dünlere tutunmak…..

Dünlere tutunmak…..

Gözlerim hep arkada..
Peşimden koşan dünleri seyrediyorum.
Haddinden fazla gururlu ve alaylı gözlerle.
Ki beni ben yapan bir dün…

Dünden evvel başka bir dün, yani geçmişliğime bakıyorum. miş’li bir “geçmiş”…
Uzantısı olmayan sorgularla, neyi sorguladığımı bilmeden. Yaşanmışlıklar önemli değil aslında. Sonuç itibariyle diyip düşünüyorum. Sonuç?
Bu gün olmuş hala bir sonuç yok elde, insan kendini ne zaman sorgular biliyor musunuz? Onun başına gelen senin başına da geldiğinde. Eğer elinizi bir cam parçası kesmediyse cam kesilmesine bir anlam veremezsiniz.” İğneyi kendinize batırın sonra çuvaldızı başkasına batırabilecek misiniz” derdi büyüklerimiz.
Koşul itibariyle insan canı yanmadıkça can yanığının ne anlama geldiğini bilemez. Birileri terk edildiğinde anlayabilir, aslında gitmelerin ne kadar acı verici olduğunu, oysa dün başka şeyler söylüyordu terk edilen arkadaşına, “birini sever unutursun…” Kendi neden bunu yapamıyordu.

Uzun sohbetlerde “Seni anlıyorum” denilen kısa yalanlar aslında olayın tüm gerçeklerini seriyor gözümün önüne, yani anladığımı varsaysın da… Gerisi önemli değil dermiş gibi.
Ne anladın sorusuna bir cevap buluyorsak, anlamış sayılmıyoruz. Çünkü her insan kendi payına düşeni anlar. Karşımızdakine değer yargılarımızı sonuna kadar açarız, değerli olduğunu bilerek. Kaç insan değer verdiğini sıradanlıkla suçlar ki… Ayrıntılar da gizli bir yalan bulmacası aslında. Bir insana onun ne kadar değerli olduğunu hissettiremiyorsan en yakını dahi olsan ne önemi var.

Anlatmak istediğim şu; diyerek başladığım onca söz onca cümle… Anlatılmak istenenlere yürekten kulak vermediğimizdendir hep yanlış anlamalar. İlişkileri zinde tutan konuşmadan anlamaktır karşındakini. Ve yeryüzünde hiçbir ilişki, sıradanlığını bozmamıştır.

Farklı olması “ sıradandı” dememizi gerektirmeyecek kadar hafif bir söz. Yani işin aslı kendimizi yeterince tanımadığımızdan. Kişiliklerimizde yatan gizemli bir yön ve o yönü hep atladığımızdan. Şimdi iyi anlıyorum son zamanlarda, insanlarla aramdaki uçurumu.
İletişim kopuklukları hep bu yüzden, uygun dili konuşamıyoruz. Dün hiçbir zaman bu gün olmayacak çok iyi biliyorum. Dünler… Yaşlandıkça, yüzün kırışıp saçların dökülmeye başladıkça hatırlanır. Zaman seni yorar ve yorulduğunu ancak, bir işçi gibi akşam eve geldiğin de anlarsın.

Hiçbir saltanat kalıcı değildir, erinde geçinde yıkılır, dünlerin bir anlamı yoktur, senin için hayat her defasında bu gün başlar… Ve sonuç itibariyle;

Bir gün kendine döner her insan, belki güç olur belki de geç, iyi bilir nerden başlaması gerektiğini, kimleri seveceğine ve kimleri değerlendireceğine kendisi karar verecektir.
Hayatı akışına bırakmak yerine hayata yön vermektir aslında bütün iş, bir kez olsun anlar kendini gideceği yönü kendi seçecektir, ne olmak istediğinide…

İnsanı ancak bu olgunlaştırır ve unutmayalım ki dünlere tutunmakla yarınlar gelmez…

HER İNSAN İYİ BİR YALANCIDIR ASLINDA EN BÜYÜK YALANI HEP KENDİNE SAKLAR…

alıntı